اول متوفى 1070 ه « 1 » كه از خواص شاگردان شيخ است و خود در آن روز همراه وى در فاتحه خوانى مقبرهء بابا ركن الدين حضور داشته در مشيخهء شرح عربى من لا يحضره الفقيه نوشته است و صاحب روضات و بعض ديگر هم در ضمن ترجمهء حال شيخ بهائى آن داستان را از همان مأخذ نقل كرده‌اند . خلاصه‌اش اين است كه شيخ بهائى در موقع فاتحه‌خوانى و توجه به روحانيت بابا ركن الدين صدايى از قبر او شنيد كه موجب تنبه وى گرديد و خبر نزديك شدن وفات خود را از آن دريافت ؛ اين بود كه از همان ساعت به ترك همهء مشاغل گفت و يكسره توجه بامور آخرت نمود ؛ و همچنان در حال خلوت و انزوا و عبادت بسر برد تا پس از شش ماه كه از آن واقعه مىگذشت در دوازدهم شوال 1030 ه اجلش بسر رسيد و بسراى جاودانى شتافت . غير از شيخ بهائى باز جمعى از خواص علما و دانشمندان عهد صفوى از معتقدان بابا ركن الدين بوده و زيارت قبر و فاتحه خواندن براى او را مايهء ثواب و اجر آخرت مىشمرده‌اند . از جمله علما و عرفاى ممتاز قرن 13 هجرى كه از معتقدان ارجمند بابا ركن الدين محسوب مىشود مرحوم ملا حسن نايينى آرندى است متوفى 1270 ه كه از بزرگان دانشمندان و اوتاد زمان خود بوده كه در

--> ( 1 ) - در تاريخ وفات او گفته‌اند « افسر شرع اوفتاد و بىسروپا گشت فضل » يعنى چون حرف ( ش ) را از « شرع » ؛ و دو حرف ( ف ، ل ، را از كلمهء « فضل » حذف كنند باقى مانده‌اش به حساب ابجد 1070 مىشود كه تاريخ وفات مجلسى اول است . - و عكس آن را در ماده تاريخ وفات شيخ بهائى گفتند « افسر فضل اوفتاد و بىسروپا گشت شرع » . - و نظير آن را در تاريخ وفات ملا محمد باقر سبزوارى صاحب ذخيره كه در 1090 فوت شد گفته‌اند « شد شريعت بىسر و افتاد از پا اجتهاد » .